နာနာဘာဝခင္းေသာထမင္းဝိုင္း[စ/ဆံုး]

aq16.jpg

[1]

ကၽြန္မနာမည္’ေႏြးေႏြး’ပါရွင့္,
ကၽြန္မဘဝအတြက္ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖ
စ္မေမၽွာ္လင့္ပဲထိေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တဲ့ပရေလာကကမိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ဦးအေၾကာင္း
ေျပာျပခ်င္ပါတယ္,
အခ်ိန္ကခဏေလးဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မအတြ
က္ကေတာ့တစ္သက္မေမ့ႏိုင္စရာအခိုက္အတန္႔ပါပဲ,
ဒီအျဖစ္အပ်က္ကကၽြန္မအလယ္တန္း
ေက်ာင္းသူဘဝကျဖစ္ခဲ့တဲ့အျဖစ္အပ်က္
ေပါ့,ခုဆိုေက်ာင္းေတြၿပီးဘြဲ႕ေတြရလို႔လုပ္
ငန္းခြင္ေတာင္ဝင္ေနပါၿပီ,
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းျပန္စဥ္းစားမိ
တိုင္းမေန႔တစ္ေန႔ကျဖစ္ခဲ့သလိုခံစားရၿပီး
ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းေတြ’တဖြားဖြား’ျပန္ထ
ခဲ့ရတဲ့အထိတုန္လႈပ္မိေနတုန္းပဲ,
ၿပီးေတာ့အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို
“နာနာဘာဝခင္းေသာထမင္းဝိုင္း”လို႔
ေခါင္းစဥ္တပ္ခ်င္ပါတယ္,

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့(၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ,
ကၽြန္မအလယ္တန္းမွာပညာသင္ေနစဥ္
ကေပါ့,ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းကအထ
က္တန္းေက်ာင္း,တစ္ေန႔ေပါ့,,,,,,,

“ကဲ,အားလံုးကိုဆရာမေျပာစရာရွိတယ္,
ဒီေန႔အခန္းထဲကိုအသစ္ေျပာင္းလာတဲ့
ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပး
ခ်င္တယ္,ဆရာမတပည့္ေတြကသူ႔ကို
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ႀကိဳဆိုေပးပါ”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမ”
ဆရာမျဖစ္သူကနံေဘးရွိေက်ာင္းသူဘက္
လွည့္၍,
“ကဲ,သမီး သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြကိုမိတ္
ဆက္လိုက္ပါဦး”
“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”
“တို႔နာမည္ ဇာဇာ’ပါ,ဒီေန႔မွေျပာင္းလာ
တဲ့ေက်ာင္းသူသစ္ပါ,အားလံုးနဲ႔လဲသူင
ယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္ပါတယ္,ဇာဇာ့ ကိုခင္ၾက
ပါေနာ္”

မိတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ႔’ဇာဇာ’ကကၽြန္မေဘး
မွာဝင္ထိုင္တယ္,ရိုးရိုးေအးေအးနဲ႔ခ်စ္ဖို႔
ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ခဏအတြင္းမွာပဲ’ဇာဇာ့’ကိုကၽြန္မအရမ္းခင္မိသြား
တယ္,သူလဲကၽြန္မလိုပါပဲ,
‘ဇာဇာ’ေနတာက ဟိုဘက္ရပ္ကြက္ကမူ
လတန္းေက်ာင္းရဲ႕ေဘးမွာ,
ကၽြန္မတို႔(၂)ေယာက္ဘယ္ေလာက္ထိခင္သြားၾကလဲဆို တစ္ေယာက္အိမ္တစ္
ေယာက္လိုက္လည္ယံုတင္မကေတာ့ဘဲ
သူ႔အိမ္ကိုယ္လိုက္အိပ္,ကိုယ့္အိမ္သူလိုက္အိပ္နဲ႔,တကယ့္ညီမအရင္းအခ်ာေတြလိုျဖစ္သြားၾကေရာ,
အဲ့လိုနဲ႔’ဇာဇာ’တို႔ရဲ႕အိမ္နီးနားခ်င္းျဖစ္တဲ့
မူလတန္းေက်ာင္းထဲကေက်ာင္းေစာင့္
‘အန္တီေဆြ’တို႔မိသားစုနဲ႔ပါရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့
တယ္,
‘အန္တီေဆြ’တို႔မိသားစုကမ်ားမ်ားစားစား
ေတာ့မရွိပါဘူး,သူရယ္သူ႔သမီး’မခင္ထား’ရယ္,အေမတစ္ခုသမီးတစ္ခုေပါ့,
ေနာက္ပိုင္း’ဇာဇာ’တို႔အိမ္လာလည္တိုင္း
‘အန္တီေဆြ’တို႔အိမ္အရင္ဝင္တယ္,ၿပီး
ရင္’အန္တီေဆြ’ဆီမွာပဲထမင္းစားတယ္,
‘အန္တီေဆြ’ကဟင္းခ်က္အရမ္းေကာင္း
တာ,အိမ္မွာေတာင္ထမင္းသိပ္မစားတဲ့
ကၽြန္မက’အန္တီေဆြ’ခ်က္တာစားရင္
ေခါင္းကိုမေဖာ္ေတာ့ဘူး,ထမင္းစားၿပီး
‘အန္တီေဆြ’နဲ႔စကားေတြဘာေတြေျပာ,
ၿပီးမွ’ဇာဇာ့’ဆီသြား,စာက်က္စရာရွိတာက်က္,ၿပီးတာနဲ႔’ဇာဇာ’တို႔ညီအစ္မေတြနဲ႔
ေဆာ့ေတာ့တာပဲ,
ၿပီးမွအိမ္ကို’ဇာဇာ’တို႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကျပန္လိုက္ပို႔တာ,
ၾကာလာေတာ့အဲ့ဒါကပဲကၽြန္မရဲ႕ပတ္ဝန္း
က်င္တစ္ခု,ကၽြန္မရဲ႕တစ္ေန႔တာျဖတ္သန္းမႈလိုျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ,,,,,,,,,,

[2]

အခ်ိန္ေတြၾကာလာေတာ့တစ္ေယာက္နဲ႔
တစ္ေယာက္သံေယာဇဥ္ေတြပိုခဲ့ၾကတယ္,’ဇာဇာ’တို႔မိသားစုနဲ႔လဲအရမ္းခင္သြားသ
လို’အန္တီေဆြ’တို႔အိမ္ဆိုရင္လဲကၽြန္မအ
တြက္ေတာ့စားအိမ္ေသာက္အိမ္လိုျဖစ္
ေနၿပီ,’အန္တီေဆြ’ကလဲကၽြန္မကိုအရမ္း
ခ်စ္တာ,ၿပီးေတာ့သူအျမဲေျပာေျပာေနၾက
စကားရွိတယ္,
“ေႏြးေႏြးနဲ႔အန္တီကဘယ္ဘဝကေရစက္
ရွိခဲ့လဲမသိဘူး,ေႏြးေႏြးကိုစျမင္လိုက္
တည္းကကိုယ့္ေသြးသားအရင္းသမီး
ေလးတစ္ေယာက္လိုပဲခ်စ္တာ” တဲ့,
အဲ့ဒီစကားက’အန္တီေဆြ’ေျပာေနၾက
စကားပဲ,

ေက်ာင္းစာေမးပြဲႀကီးၿပီးေတာ့လားရွိုးကအစ္ကိုတို႔ဆီကၽြန္မသြားလည္ျဖစ္ခဲ့တယ္,
တစ္လေလာက္ေပါ့,ဒါေပမဲ့ အဖ်ားေတြအ
ရမ္းႀကီးလို႔အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ရတယ္,
အိမ္မွာပဲေနျပန္ေကာင္းတဲ့အထိအိမ္တြင္း
ေအာင္းေနၿပီးအဖ်ားက်လို႔သက္သာတာနဲ႔
မေရာက္တာလဲၾကာ,သတိလဲရ,ေတြ႕လဲ
ေတြ႕ခ်င္ေနတာနဲ႔’ဇာဇာ’တို႔အိမ္ကိုထြက္
ခဲ့တယ္,
‘အန္တီေဆြ႕’ဆီအရင္ဝင္ဦးမွပဲဆိုၿပီး
အန္တီေဆြတို႔အိမ္ရွိတဲ့ေက်ာင္းထဲအရင္
ဝင္ခဲ့တာေပါ့,
ထူးဆန္းတာကဒီေန႔မွကၽြန္မစိတ္ေတြေလးေနၿပီးသြားေနလာေနၾကေနရာကိုလာ
ရတာေတာင္စိတ္ထဲကဘာကိုေျခာက္ျခား
လို႔ေျခာက္ျခားမွန္းမသိ,တစ္ခုခုကိုေၾကာက္ေနမိသလိုပဲ,,

“ကၽြီ,,,,,,,,,”
ေက်ာင္းရဲ႕တံခါးမႀကီးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့
ထြက္ေပၚလာတဲ့အသံနဲ႔အတူေလျပင္းတစ္ခ်က္ေဝွ႕သြားၿပီးသစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ
ဟိုဒီဝဲပ်ံကုန္ေရာ,ကၽြန္မမ်က္လံုးထဲလဲ
ဖုန္ေတြအမွတ္မထင္ဝင္လာလို႔စပ္သြား
ၿပီးျမင္ကြင္းလဲခဏေဝဝါးဝါးျဖစ္သြားတဲ့
အခ်ိန္,ေရွ႕ကပ်ံဝဲေနတဲ့သစ္ရြက္ေျခာက္
ေတြၾကားမွာလူအရိပ္မဲမဲသ႑ာန္တစ္ခု
ကကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ေနတာကိုမပီမျပင္
မႈန္ဝါးဝါးေတြ႕လိုက္ရတယ္,ကၽြန္မလဲ
စပ္ေနတဲ့မ်က္လံုးကိုအျမန္ပြတ္, ၿပီး ျပန္
ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့အားလံုးကအေကာင္းအတိုင္း,ေလလဲျပန္ၿငိမ္သြားသလိုသစ္ရြက္
ေတြလဲေျမေပၚမွာမလႈပ္မယက္,
ဒါေပမဲ့ ေရွ႕လွမ္းလွမ္းကျမင္ေနရတဲ့သစ္
ပင္ကေတာ့ယိမ္းထိုးေနတယ္,အဲ့ခ်ိန္တုန္း
ကေတာ့အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ပဲ,အျဖစ္အပ်က္
ေတြအားလံုးၿပီးလို႔ေနာက္မွေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ေလမတိုက္ပဲတစ္ပင္ထဲယိမ္းထိုးခါယမ္းေနတဲ့သစ္ပင္ကပထမအခ်က္ေပးသံျဖစ္မွာပဲလို႔ေတြးမိတိုင္းပိုၿပီး
ေၾကာက္လန္႔လာမိတာေပါ့,
လက္ရွိေရာက္ေနတဲ့အေျခအေနကိုဆက္
ေျပာပါရေစ,
အဲ့လိုနဲ႔သစ္ပင္ကိုေက်ာ္ၿပီးေလၽွာက္လာလိုက္တာျမင္ေနက်ေတြ႕ေနက်ေက်ာင္း
ေဆာင္ႀကီးကညေနေနဝင္ရီတေရာအေမွာင္သဲ့သဲ့ေအာက္မွာမလႈပ္မယက္ထီးထီးႀကီးရွိေနတာကိုၾကည့္ရင္းေက်ာထဲစိမ့္
ကနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သြားမိတယ္,ခါတိုင္းေန႔
ေတြဆိုအိပ္တန္းတက္မဲ့ငွက္ေလးေတြနဲ႔
သူတို႔ေအာ္သံ,ၿပီးေတာ့ပတ္ဝန္းက်င္က
အေကာင္ငယ္ေလးေတြရဲ႕ေအာ္သံေတြ
နဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကအသက္ဝင္ေနသေလာက္ဒီေန႔က်မွထူးထူးဆန္းဆန္းႀကီးေျခာက္
ျခားဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကိုတိတ္လို႔,
ဆိတ္လို႔,
ကၽြန္မနာလန္ထူစ,မို႔စိတ္ထဲကပဲထင္ေယာင္ထင္မွားေတြျဖစ္ေနေရာ့သလား,ဒါမွ
မဟုတ္,,,,,,,,,,,
မ်ိဳးစံုေခါင္းထဲဝင္လာတဲ့အေတြးေပါင္း
ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကိုေမ့ပစ္ၿပီး’အန္တီေဆြ’တို႔အိမ္ရွိရာကိုခပ္သုတ္သုတ္ေလၽွာက္လာခဲ့လိုက္တယ္,
‘အန္တီေဆြ’တို႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့,
“ဟင္!တစ္အိမ္လံုးလဲေမွာင္မဲေနပါလား,
အန္တီေဆြ’တို႔မရွိၾကဘူးလားမသိဘူး,
အန္တီေဆြေရ,,,,,အန္တီေဆြ”

၄,၅ခြန္းေခၚသည့္တိုင္အိမ္ထဲကျပန္ထူးသံမၾကားတာေၾကာင့္ကၽြန္မလဲ’ဇာဇာ’တို႔
ဆီသြားဖို႔ျပန္အလွည့္,

[3]

“အန္တီရွိတယ္ သမီး,လာေလ”
ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ဘယ္ခ်ိန္ကဘယ္လိုထြက္လာမွန္းမသိတဲ့’အန္တီေဆြ’,ေက်ာက္ရုပ္ႀကီးလိုမတုန္မလႈပ္ရပ္ၿပီး
ကၽြန္မကိုေအးစက္စက္ၾကည့္ရင္းေျခာက္
ကပ္ကပ္ေျပာလိုက္တဲ့အသံေၾကာင့္,
“အန္တီေဆြ,ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မ်က္ႏွာ
လဲသိပ္မေကာင္းဘူး,ေနမေကာင္းဘူး
လား,ၿပီးေတာ့အိမ္ကလဲေမွာင္မဲေနတာ
ပဲ,မီးေလးဘာေလးထြန္းပါဦး”
“ေကာင္းတယ္,မီးေခ်ာင္းပ်က္ေနလို႔’ခင္
ထားကိုသြားဝယ္ခိုင္းထားတယ္,လာ,,,
အိမ္ေပၚတက္”
ယတိျပတ္ေျပာၿပီးအိမ္ထဲလွည့္ဝင္သြားတဲ့
‘အန္တီေဆြ႕’ကိုၾကည့္ရင္းတစ္ခုခုမူမမွန္
ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ကၽြန္မသတိထားမိလိုက္တယ္,အိမ္ေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘုရားစင္ကိုထြန္းဖို႔ဖေယာင္းတိုင္ကိုမီးညိႇၿပီး
ထြန္းဖို႔အလုပ္,
“မထြန္းနဲ႔”
ေနာက္ကေနထြက္လာတဲ့ဝမ္းေခါင္းသံႀကီးနဲ႔ေအာ္လိုက္တဲ့’အန္တီေဆြ႕’အသံ
ေၾကာင့္ကၽြန္မ တြန္႔ကနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သြား
ၿပီး,
“ဘာ,ဘာလို႔လဲ အန္တီေဆြ”
“ဘာမွမျဖစ္ဘူး,အဲ့ဒီမွာမီးလံုးဆင္မွာ,
သမီးထမင္းစားမယ္မလား,လာစားေတာ့
အန္တီျပင္ထားတယ္”
အန္တီေဆြ’ညႊန္ျပတဲ့ထမင္းဝိုင္းကိုၾကည့္
ၿပီးကၽြန္မေတာ္ေတာ္အံ့ဩသြားရတယ္,
ကၽြန္မဖေယာင္းတိုင္မီးညႇိတဲ့အခ်ိန္ကလြန္ေရကၽြံေရာရွိလွ ၁မိနစ္ေပါ့,ဒီအခ်ိန္ေလး
မွာထမင္းဝိုင္းကို’အန္တီေဆြ’ဘယ္လိုျပင္လိုက္လဲ,ဒါမွမဟုတ္ အစတည္းကျပင္
ထားတဲ့ထမင္းဝိုင္းကိုေမွာင္ေနလို႔ပဲကၽြန္မမေတြ႕လိုက္တာမ်ားလား,
ခပ္မ်ားမ်ားေတာင္မေတြးႏိုင္လိုက္ပါဘူး,
ဟင္းဝိုင္းကေနထြက္လာတဲ့အနံ႔ေတြကေမႊးလြန္းအားႀကီးလို႔ခံတြင္းပ်က္တာၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ကၽြန္မခ်က္ခ်င္းတံေတြးေတာင္
စို႔သြားရတယ္,ထမင္းဝိုင္းမွာကပ်ာကယာ
ဝင္ထိုင္ၿပီးစားေတာ့တာေပါ့,စၿပီးစားလိုက္
တာနဲ႔ကၽြန္မပါးစပ္ထဲကထမင္းလုတ္ကို
ျပန္ၿပီးေထြးမထုတ္မိေအာင္မနဲႀကိဳးစားၿပီး
ၿမိဳခ်လိုက္ရတယ္,
“အန္တီေဆြ,ဟင္းေတြကတူးေနတာမ်ား
လား”
“မတူးဘူး,ပံုမွန္အတိုင္းပဲ”
“ဟုတ္”
ကၽြန္မခံတြင္းပ်က္ေနလို႔မ်ားလား,ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဟင္းအနံ႔ကေတာ့ပံုမွန္အတိုင္းဆြဲ
ေဆာင္ေနလို႔ခါတိုင္းလိုပဲႀကိဳးစားၿပီးစားလိုက္တယ္,ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတစ္ခုသတိထား
မိတာခါတိုင္းကၽြန္မနဲ႔ေတြ႕ရင္စကားေတြ
ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ေျပာေနတတ္တဲ့’အန္
တီေဆြ’ကဒီေန႔မွစကားအရမ္းေနတဲ့အျပင္ျပန္ေျပာတာကလဲခပ္ျပတ္ျပတ္ႀကီး,ၿပီး
ေတာ့မ်က္ႏွာကလဲျဖဴ ဖတ္ျဖဴ ေလ်ာ္နဲ႔
မ်က္ႏွာလဲမေကာင္းဘူး,သူတို႔သားအမိခ်င္းမ်ားစကားမ်ားထားၾကလို႔လားပဲ,
အဲ့လိုေတြးၿပီးကၽြန္မလဲစားလက္စထမင္း
ကိုျမန္ျမန္အဆံုးသတ္ၿပီး’အန္တီေဆြ႕’ကို
ႏႈတ္ဆက္ၿပီးတာနဲ႔’ဇာဇာ’တို႔အိမ္ထြက္ခဲ့
လိုက္တယ္,

“ဟယ္,ေႏြးေႏြး ဒီခ်ိန္ႀကီးမွေရာက္လာတ
ယ္”
“ဟဲ့,ခါတိုင္းလဲ ဒီခ်ိန္လာေနၾကပဲကို,အန္
တီေဆြ’တို႔အိမ္အရင္ဝင္တယ္,ၿပီးရင္နင့္
ဆီလာတယ္ေလ”
“အဲ့ဒါက’အန္တီေဆြ’ရွိတုန္းကေလ,ခု
‘အန္တီေဆြ’မွမရွိေတာ့တာကို”
“ဟဲ့,ဇာဇာ’ နင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ,
ငါခုေလးတင္’အန္တီေဆြ’နဲ႔ေတြ႕ခဲ့တာ,
ထမင္းခူးေကၽြးလို႔ေတာင္စားခဲ့ေသးတ
ယ္ဟ”
“ဘာ,,,,,,! နင္,နင္ တကယ္ေျပာေနတာ
လား ေႏြးေႏြး”
“ေအးေပါ့ဟ”
“အမယ္ေလး,,ေမေမေရ,,မမေရ,,,လာပါ
ဦး,ဒီမွာ ေႏြးေႏြးကအန္တီေဆြနဲ႔ေတြ႕ခဲ့
လို႔တဲ့”

‘ဇာဇာ့’မိသားစုေတြေရာက္လာၿပီးေျပာျပ
ေတာ့မွလြန္ခဲ့တဲ့၂ပတ္ေလာက္က’အန္တီေဆြ’ဆံုးသြားေၾကာင္း,သူ႔သမီး’မခင္
ထား’လဲသူ႔ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔သြားေနေၾကာင္း
သိရတယ္,သိသိခ်င္းပဲကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုးကေသြးေတြဆူပြက္သြားၿပီးရင္ေတြလဲ
ခုန္လိုက္တာမွ’တဒိုင္းဒိုင္း’နဲ႔ကိုေနတာပဲ,
အရမ္းလဲေၾကာက္သြားမိတယ္,ဒါေပမဲ့
သိပ္ေတာ့မယံုခ်င္ေသးဘူး,အဲ့ဒါနဲ႔’ဇာဇာ့’
မိသားစုေတြကကၽြန္မကို’အန္တီေဆြ’တို႔
အိမ္လိုက္ျပတယ္,
ေရာက္လို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ဘာအသံုးအ
ေဆာင္ပရိေဘာဂမွရွိမေနေတာ့ဘဲဟာလာဟင္းလင္းႀကီးျဖစ္ေနတဲ့အိမ္အခြံႀကီး
ကိုၾကည့္ၿပီးကၽြန္မအားအင္ေတြရုတ္တရက္အစုပ္ခံလိုက္ရသလိုေခါင္းထဲလဲ’မိုက္’
ကနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္ၿပီးလဲသြားေတာ့မလိုျဖစ္
လို႔ေဘးကလူေတြဝိုင္းထိန္းေပးထားရတယ္,ခုနကေတြ႕ခဲ့တဲ့’အန္တီေဆြ’က,,,,,,,
ကၽြန္မလဲမစဥ္းစားတတ္ေတာ့ေအာင္ေခါင္းေတြလဲရႈပ္လာ,အရမ္းလဲေၾကာက္လာ
တာနဲ႔ေနရာမွာပဲထိုင္ခ်ၿပီးစိတ္ရွိလက္ရွိငို
ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့တယ္,ၿပီးေတာ့ကိုယ့္ေဆြ
မ်ိဳးအရင္းလိုျဖစ္ေနတဲ့’အန္တီေဆြ႕’အတြက္လဲစိတ္မေကာင္းဘူး,အဲ့ဒီေန႔ကအိမ္ကို’ဇာဇာ’တို႔မိသားစုေတြျပန္လိုက္ပို႔လို႔
ေရာက္ခဲ့ရတာ,သူတို႔ေတြေတြ႕လားမေတြ႕လားေတာ့မေျပာတတ္ဘူး,အိမ္ျပန္လမ္း
တစ္ေလၽွာက္လံုးၾကည့္မိတဲ့ေနရာတိုင္းမွာ
‘အန္တီေဆြ’ကၽြန္မကိုရပ္ၾကည့္ေနလို႔အိမ္ေရာက္တဲ့ထိမ်က္လံုးကိုမဖြင့္ရဲဘူး,အိမ္
ေရာက္လို႔ေရမန္းေတြတိုက္,ဘုရားစာေတြရြတ္ေပးေတာ့မွအဆင္ေျပသြားေတာ့
တာ,ေနာက္ပိုင္းကၽြန္မတို႔လဲေဖေဖတာဝန္က်တဲ့ဘက္ကိုေျပာင္းလိုက္ရလို႔’ဇာဇာ’
တို႔နဲ႔လဲထပ္မေတြ႕ေတာ့တာဒီေန႔ဒီခ်ိန္ထိ
ပဲဆိုပါေတာ့,

အဲ့ဒီအေၾကာင္းအရာကကၽြန္မဘဝမွာပထမဆံုးသရဲေျခာက္ခံရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေပါ့,ႏွစ္ေတြၾကာၿပီဆိုေပမဲ့ျပန္ေတြးၾကည့္
ရင္မေန႔တစ္ေန႔ကလိုမ်ိဳးအာရံုထဲဆြဲေနတုန္းပါပဲရွင္,,,,,,,,,,,,,,,

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.